Menu

  • Home
    Home Hier kunnen alle blogberichten op de hele site gevonden worden.
  • Kennisdomeinen
    Kennisdomeinen Toont een lijst met kennisdomeinen op HRcommunity
  • Tags
    Tags Toont een lijst met tags die gebruikt zijn op HRcommunity.
  • Bloggers
    Bloggers Zoek naar uw favoriete blogger op HRcommunity
  • Inloggen
    Login Inlogformulier
11
mrt

Het was maar een vraag!

Geplaatst door op in Coaching & Training
  • Fontgrootte: Groter Kleiner
  • Hits: 2547
  • 4 reacties
  • Afdrukken

'Het was maar een vraag', zei hij, trok zijn woorden in en droop af. 'Verdomme!' dacht ik, dit schouwspel aandachtig volgend, 'zo de kracht van uw eigen woorden onderuit halen!' Want zijn vraag wekte ergernis op bij de ander. Ze riep weerstand op. Ik zag het gebeuren, ik voelde het aan. Stilte na de vraag. 'Goed zo', dacht ik nog.

Maar nee, hij trok zich terug! Slikte zijn vraag in. Onder de indruk van wat zijn vraag bij de ander teweeg bracht, namelijk een luid en door verbazing gekleed 'He?!' 'Het was maar een vraag' fluisterde hij, de blik naar beneden gericht. En de deur sloot opnieuw.

De verrassende vraag

Kristof, de medewerker die zijn moed bij elkaar had geraapt en een vraag stelde die al zo lang op zijn lippen hing. Erik, zijn leidinggevende, die zichtbaar verschoot, verrast was door deze vraag. En ik, de coach als derde, een toeschouwer die beiden voorgesteld had om samen te zitten. Kristof en ik hadden dit gesprek, en in het bijzonder deze vraag, samen voorbereid. Samen gekeken naar wat nodig was om een aantal bezorgdheden van hem op tafel bij Erik te leggen. Niet om er dan vanaf te zijn. Wel om te kijken op welke manier zij hieraan samen tegemoet konden komen. Gedeelde verantwoordelijkheid start immers bij het erkennen van wat ieder in handen heeft.

Een goed gesprek

Met ons drieën goed voorbereid aan tafel gaan zitten. Om vervolgens meteen bevestigd te krijgen dat wat zich tussen mensen afspeelt zo goed als onvoorspelbaar is. Het verrast mij ook telkens weer. En dus ook deze keer. Van een sterke vraag, ging het via 'het was maar een vraag', meteen over naar een oorverdovende stilte. Een blik die zich naar beneden en vervolgens naar mij keerde. Kristof en Eric schreeuwden beiden vanuit elke vezel van hun lijf 'Help!' uit. Flink wat 'Help, ik wil hier weg' en een vleugje 'Help, wat gebeurt er hier?!' En dan richtten beiden hun verontruste blikken op mij. 'Aub, neem het over.'

Alles maar dat niet

'Alles maar dat niet', dacht ik bij mezelf. Behalve dan misschien uitdrukking geven aan mijn verbazing over wat er zonet gebeurde. En dat was ten eerste: een voet vooruit zetten om meteen twee passen terug te zetten. Ten tweede: een uitgestoken hand negeren. Ten derde: 1 + 1 = stilte volle impasse. Dus daar waren beiden alvast goed in. Ik werd er in ieder geval nerveus van. Berichten aan mezelf: 'oppassen hier.'

Een halve stap is toch ook goed?

Is een halve stap binnen een coachingtraject, een geslaagde stap? Halve winst? Verdient deze misschien half applaus? Toch niet als je voor volle winst wil gaan. Deze schijnbeweging van Kristof vroeg vooral om een schop, een pits, een duw. En ja, had Eric anders gereageerd, dan had Kristof mogelijk zijn beweging af gemaakt en zijn punt kunnen maken. Maar Erik reageerde dus niet anders. Of beter, hij reageerde zoals hij steeds reageerde: hij negeerde de signalen van zijn medewerkers.

Het eigen welslagen laten afhangen van wat anderen doen, plaatst je in de wachtkamer. 'Het zal wel lukken wanneer anderen precies doen wat ik denk nodig te hebben.' En voldoen zij niet aan die verwachting, dan hangt er een grote wolk frustratie boven het hoofd.

Opdracht als coach

Dus ofwel wentel je je in de zekerheid en het comfort van het demotiverende verleden. 'Niets aan te doen. Hij negeert toch altijd compleet wat ik nu eigenlijk vraag.' Ofwel ploeter je jezelf een weg doorheen onbekend drassig terrein. Kristof en zijn werkgever deden in ieder geval geen beroep op mij om hem op een halve piëdestal te plaatsen voor deze slag in het water. Ik zie het als mijn opdracht als coach om de coachee de tocht doorheen het drassig terrein aan te bieden. Het is wat moeizamer stappen en je maakt je kleren vuil, maar je verdrinkt er niet in. En het brengt je mogelijk tot nieuwe horizonten.

Het is maar een vraag!

'Daar had je me bijna Kristof', bracht ik chargerend in toen we later opnieuw met twee samen zaten. 'Even dacht ik dat we het coachingtraject vroegtijdig dienden af te ronden wegens onverwacht succes. Waardoor ik dus niet verder zou kunnen factureren. Maar gelukkig was het slechts een schijnbeweging van jou! En blijven we gezellig ter plaatse trappen. Hoeveel schijnsessies wil je nog?', vroeg ik ietwat geveinsd formeel, de confrontatie opzoekend. Zijn reële twijfel en ergernis, beantwoorde ik met het vertrouwde 'Het was maar een vraag!'

Waardeer dit blogbericht:
0
Getagged in: Opinie
Gecertifieerd coach en trainer die overtuigd is dat inspelen op het potentieel van medewerkers het verschil maakt voor organisaties en bedrijven.
Sterke hefbomen zijn connectie en het creëren van een zinvolle werkcontext.
Connectie met jezelf (zelfbewustzijn) en vervolgens connecteren met anderen

Personen in deze conversatie

Reacties (4)

  • Deze mooie case raakt aan de deontologische positie van de coach: blijf je in alle omstandigheden aan de zijlijn ? Hou je je aan het psychologisch coachcontract ? Of durf je mee in het bad springen ? Daar ligt volgens mij het verschil tussen de interne coach (bijvoorbeeld de HR Business Partner) en de externe coach. De interne coach heeft het mandaat om "the elephant in the room" te helpen benoemen : Iedereen ziet 'm, iedereen wordt er ongemakkelijk van want hij neemt zoveel plaats in, wie doorprikt 'm ? Door samen leiderschap op te nemen, bied je de coachee de veiligheid om wél zijn vraag te poneren, ook in de niet-afgezwakte versie.

  • Bedankt voor de feedback en reactie Lodi.
    Is een halve stap ook vooruitgang? Wat mij betreft, is de vraag niet of het éne dan wel het andere goed is, maar waar kies je voor als coach? Het erkennen van de halve stap is absoluut een optie -heb ik trouwens ook gedaan -, maar in deze case legde ik de focus op de confronterende aanpak: de confrontatie met de stap die mijn coachee niet genomen had.
    In coaching gaat het om kijken wat de opties zijn, wegen bewandelen en kijken wat werkt voor de coachee. En wat niet werkt, laat je los en je probeert iets anders.

  • Gast - Dimitri De Meester

    Bedankt voor de feedback en reactie Lodi.
    Is een halve stap ook vooruitgang? Wat mij betreft, is de vraag niet of het éne dan wel het andere goed is, maar waar kies je voor als coach? Het erkennen van de halve stap is absoluut een optie -heb ik trouwens ook gedaan -, maar in deze case legde ik de focus op de confronterende aanpak: de confrontatie met de stap die mijn coachee niet genomen had.
    In coaching gaat het om kijken wat de opties zijn, wegen bewandelen en kijken wat werkt voor de coachee. En wat niet werkt, laat je los en je probeert iets anders.

  • Een mooi en eerlijk verhaal Dimitri. Ik ben benieuwd hoe andere coaches kijken naar je vraag of een halve stap ook vooruitgang is? Mij lijkt van wel. Maar je schrijft aan van niet.

Wat is jouw mening?

Partners

Social Media

linkedin-icontwitter-icon